يا حضرت دوست

يعني که کسي غير ِ تو دارم ؟ به خدا نه !

                                          جز تو به کسي دل بسپارم ؟ به خدا نه !

وقتي تو نباشي و نخندي ، غزل ِ من !

                                           گل مي دهد اين باغ و بهارم ؟ به خدا نه !

آن خاطره ي خوب ِ زمستاني ِ مان را

                                           از ياد برم ، يکه سوارم ؟ بخدا نه !

اي خوبترينم ، تو نباشي و سرم را

                                          بر بالشي آسوده گذارم ؟ به خدا نه !

چشم ِ تو مرا شاعر و بي حوصله کرده است

                                          نه اينکه تو را دوست ندارم ، به خدا نه !

                                        ( اميد سوماري )

                                             به نام خدا

کاش دل ِ تنگ ِ آدم

                 شمعي بود که هر شب

                                     نور مي گريست.

       ( منوچهر شيرواني )

                                                   يا حق

آقا

چطور بي تو که بهاري ، عيد بگيريم ؟

                            تا نيايي  ، زمستون نميره .

آ قا

ديگه توي زندگيمون جاتو خالي مي بينيم

                            صداي گام هاي استوارت

                                              مثل زيبا ترين نغمه هاي بهاري  چه دلنشين خواهد بود.

آقا

تا نيايي ،

       ابر هاي تاريک کنار نمي رن

                                 و خوشيد ِ زيباييت تابيدن نمي گيره .

آقا

ديگه خسته شديم

             تا کي پنجشنبه ها منتظر بمونيم

                                    و جمعه ها غمين چشم رو هم بذاريم ؟

آقا

رسمه که عيدا کوچکتر از بزرگترش

                                  عيدي بگيره

                                          دست گداييمون بطرفت درازه

                                                                       دستامونو بگير .